Feit 1: ik heb een hekel aan nieuw fotomateriaal kopen.  Feit 2: ik ben gehecht aan mijn camera's.  Het besef dat "beter materiaal" niet leidt tot "betere foto's" kwam gelukkig al een aantal jaar geleden.  Toegegeven, sommige opdrachten vergen meer van een camera dan andere, maar over het algemeen kan je stellen dat je geen betere fotograaf wordt door een nieuwe camera aan te schaffen.  Anders gezegd is het zo dat de vraag: "Hoe kan ik foto X of Y (beter) maken?", vrijwel nooit beantwoord wordt met: "Door een andere camera te kopen".  Nog anders gezegd: je kunnen als fotograaf is vrijwel altijd de beperkende factor, niet het materiaal dat je in handen hebt.  Sommigen zullen zeggen dat ik makkelijk spreken heb met aan duizenden euro's aan materiaal tussen de vingers.  Maar de reden waarom je als beroepsfotograaf zo veel investeert heeft alles te maken met betrouwbaarheid en backup, veel minder met de functionaliteiten.  Ik werk voor 99% van de tijd ook gewoon met de drie basisparameters - sluitertijd, diafragma en ISO - net zoals elke beginnende (amateur-)fotograaf.  

Toen ik zelf tot het besef kwam dat elke beperking zat in mijn hoofd en niet in mijn camera, ben ik gestopt met het lezen van camera-reviews.  Ik ben gestopt met het bekijken en vergelijken van camera-specificaties.  Het, voor sommigen, bizarre gevolg was dat ik de vraag: "Welke camera zou je momenteel aanraden?" steevast moest beantwoorden met: "Geen idee!".  "Hoezo, jij bent toch fotograaf?!?".  Inderdaad, maar dat betekent niet dat ik camera-specialist ben, die staan namelijk als verkoper in camera-winkels.  Nogmaals:  de technische kant van foto-materiaal liet me redelijk koud de laatste jaren.  Het enige waar ik om gaf was betrouwbaarheid, ik wil kunnen rekenen op mijn camera's.  Opnieuw:  dat is de enige reden waarom ik drie camera's meesleur op een trouwreportage en een evenredig arsenaal aan lenzen.  Ik wil gewoon de zekerheid dat ik altijd en overal de beelden kan maken die ik moet / wil maken.

Maar terwijl een camera op vlak van specificaties al na enkele maanden verouderd is (althans volgens de fabrikanten), hebben ze jammer genoeg ook op vlak van betrouwbaarheid niet het eeuwige leven.  Hoe langer hoe minder, vrees ik.  Mijn analoge camera's van dik veertig jaar oud doen het nog probleemloos, maar met de moderne electronica zal het wat anders zijn vrees ik.  Het bewijs mag ik momenteel aan den lijven ondervinden.  Hoewel ik altijd (intussen 20 jaar schat ik) een dik tevreden Nikon-gebruiker geweest ben, begin ik voor de eerste keer in mijn carrière te overwegen om met een ander merk in zee te gaan.

Eén van mijn camera's, mijn Nikon D800, is namelijk stilaan aan vervanging toe.  Opnieuw niet omwille van de functionaliteit, maar wel omwille van de betrouwbaarheid.  Na twee recente onderhoudsbeurten blijf ik kampen met scherpte-problemen.  De technische details sla ik hier even over, maar feit blijft:  de camera is stilaan versleten.  Afhankelijk van de bronnen die je raadpleegt wordt de levensduur van deze camera vaak geschat op ongeveer 150000 "clicks", en jammer genoeg zit ik daar intussen aan (jawel:  honderd-vijftig-duizend!).  Om het in auto-termen uit te drukken:  het ding heeft zijn kilometers wel gedaan en het is intussen een valabele vraag of het veel kosten in onderhoud en herstellingen nog wel waard is...  Niks abnormaals trouwens, want de camera is, als ik me niet vergis, intussen een jaar of zes oud.  Even tussendoor voor de materiaal-aanbiddende amateur- en fotoclub-fotografen:  ja, ik werk met een camera van zes jaar oud, en nee daar is niks mis mee...

Kortom:  ondanks mijn aversie voor de aanschaf van nieuw materiaal sta ik toch voor de moeilijke opgave om een nieuwe camera aan te schaffen.  En ondanks mijn afkeer voor het vergelijken van cijfertjes en specificaties, ga ik daar helemaal niet licht over.  Integendeel:  ik weet dat ik die camera jarenlang wil gebruiken (en dus niet per definitie jaarlijks vervang zoals sommige anderen) en ik wil dus als geen ander een weloverwogen beslissing kunnen nemen.  De laatste dagen zit ik dan ook tot over mijn oren in de reviews en camera-vergelijkingen.  Hoewel dat tot voor kort nog zou betekend hebben dat ik een antwoord moest vinden op de vraag: "Welke Nikon koop ik?", is dat vandaag jammer genoeg wat complexer.  Want voor de allereerste keer in de geschiedenis, of toch zeker in mijn carrière, is er een waardig alternatief:  Sony.  Voor alle duidelijkheid:  het dilemma tussen Nikon en Canon is wat mij betreft altijd onzin geweest, want beiden waren voor mij altijd volledig evenwaardig.  

Maar Sony is wat je noemt een "disruptor" voor Nikon en Canon:  een nieuwe speler op de professionele camera-markt die letterlijk de wereld op zijn kop zet.  De beeldkwaliteit is minstens even goed en de functionaliteiten zijn minstens even interessant en op veel vlakken zelfs beter.  Wie met andere woorden een weloverwogen aankoop wil doen, moet zich vandaag echt wel de vraag stellen of het niet het moment is om van kamp te veranderen.  Voor wie het dilemma niet echt begrijpt:  een camera van een ander merk kopen, betekent ook dat je de lenzen opnieuw moet aanschaffen.  En aangezien ik maar één van mijn camera's wil vervangen (voorlopig), betekent dat dus ook dat er niet alleen een nieuwe camera maar ook nieuwe lenzen nodig zijn.  Neem daarbij nog dat een professionele lens min of meer even veel kost als de camera zelf en dan begrijp je waarschijnlijk wel waarom ik er de laatste tijd wat minder uitgeslapen bij loop:  we spreken over een serieuze investering.

En dat brengt me bij feit 2 van bij het begin van dit artikel:  ik ben gehecht aan mijn camera's, al was het maar omdat ik er dus al jarenlang dagelijks mee werk.  Ik ben er bij wijze van spreken mee vergroeid, en daarom valt het me ook altijd zwaar om een camera weg te doen.  Maar met het oog op de komende investeringen (welk merk het ook wordt) zal ik ook deze keer wat spullen van de hand moeten doen.  Uiteraard begin ik daarbij bij de camera die het minst gebruikt wordt, althans beroepsmatig.  Want in dit geval is dat dan wel de camera die ik letterlijk jarenlang, bij elk van mijn 365-projecten dus, dagelijks bij me had:  de Fuji X100.  Laat je niet misleiden door de retro-look:  het is wel degelijk een moderne, digitale camera.  Volgens sommigen hopeloos verouderd ("slechts" 12 megapixels etc), maar voor mij de leukste camera die ik ooit gehad heb.  Ik mis hem nu al... Maar af en toe moet je verstand de bovenhand nemen over je emoties dus bij deze gaat de Fuji de tweedehandsmarkt op.  Je ziet hem wel verschijnen met alle details...

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel