Op de echte zomer is het misschien nog even wachten, maar het festivalseizoen is alvast begonnen want afgelopen weekend vierden we Wild in't Park in Herent.  Een gezellig, klein fesivalletje maar wel met een mooie affiche.  Het was diezelfde affiche trouwens die me deed beslissen om me, na dik tien jaar, nog eens aan wat concertfotografie te wagen.  Vroeger gebeurde het wel vaker dat ik camera-gewijs een festival of concertje meepikte, maar wegens het klassieke tijdsgebrek gebeurde dat de laatste jaren haast nooit meer.

Sterker nog, ik kwam nauwelijks nog op festivals of concerten om dezelfde reden:  andere prioriteiten.  Enkele jaren geleden begon ik wel terug naar Rock Werchter te gaan, en daarmee was eigenlijk de trend opnieuw gezet.  Werchter werd intussen terug een jaarlijkse traditie, maar intussen heb ik ook de concert-microbe weer stevig te pakken.  Die sloeg extra hard toe toen ik twee jaar geleden mijn been brak aan het begin van de zomer.  Rock Werchter zag ik toen aan mijn neus voorbij gaan.  Dat was toen zodanig zuur dat ik al het geld van de verkochte Werchter-tickets integraal investeerde in andere concerten later datzelfde jaar.  Een gemiddeld combiticket voor Werchter kost pakweg 250€, een gemiddeld concertje in Leuvense Rocktempel Het Depot kost gemiddeld 25€.  Voor één combi Werchter doe je met andere woorden heel wat andere leuke concerten.

We kunnen dus veilig stellen dat dat gebroken been er voor zorgde dat ik intussen meer dan geregeld weer concerten aandoe.  In eerste instantie gewoon als toeschouwer en muziekliefhebber (gitaarlessen, remember?).  Maar onlangs, toen ik besloot om ook Wild in't Park aan mijn concert-agenda toe te voegen, besliste ik dat ik ook nog eens wat concertfotografie wou doen.  Kleinere festivals zoals Wild in't Park zijn op dat vlak ook best haalbaar, accreditatie (toestemming om er te fotograferen) is er relatief makkelijk te verkrijgen (Bedankt Steve en co!).

Bijgevolg trok ik afgelopen weekend dus drie dagen op rij MET fototas naar Herent.  Dag 1 was die fototas nog redelijk goed gevuld, maar voor dag 2 en 3 nam ik toevlucht tot mijn eigen filosofie dat technische beperkingen je een creatievere kijk aanmeten.  Lees:  ik beperkte me tot één camera en één vaste lens (geen mogelijkheid tot in of uitzoomen dus).  Gevolg:  veel lichtere rugzak en iets meer uitdaging op creatief vlak.  Perfect dus!  

De optredens die ik er heel bewust uitpikte:  Moody Mae, De Mens, Therapy?, Hooverphonic en Stef Camil Carlens.  Foto's bij dit artikel.  Mijn favoriet?  Moeilijk te zeggen maar als ik er toch eentje zou moeten uitkiezen zou ik Hooverphonic kiezen.  Op het eerste zicht minder mijn ding (ik ben eerder voor het stevigere gitaarwerk) maar net daardoor wel weer een verrassing.  Een zodanig aangename verrassing, dat ik bij thuiskomst nadien dan maar meteen Hooverphonic-tickets gekocht heb voor het Rivierenhof in augustus.  Dan laat ik trouwens mijn camera gewoon thuis en geniet ik helemaal van het optreden.

Hebben jullie nog concertplannen?  Ik lees het graag...

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel