Ik pik graag van tijd tot tijd een concert of festival mee, de foto's bij dit artikel ter illustratie (hoewel uit de oude concert-doos).  Dat zou intussen geen nieuws meer mogen zijn.  Dat mijn voorkeur daarbij uitgaat naar het stevigere gitaarwerk zou ook geen nieuws meer mogen zijn, hoewel ik af en toe wel moeite doe om mijn muzikale horizonten wat te verleggen (Dr. Lectroluv, anyone?).  Maar bij een optreden van Christoff of, godbetert, Niels Destadsbader ga je me niet zien, laat het duidelijk zijn.  In de studio knalt er altijd wel een gitaar door de speakers en de weinige vrije tijd die ik heb spendeer ik liever in een concertzaal dan achter de TV.  

Daarnaast geloof ik ook heilig in het belang van constant blijven bijleren, ook dat mag intussen geen nieuws meer zijn.  Cursussen en bijscholingen volgen kwam er de laatste jaren wat minder van wegens "te druk".  Cliché, I know.  Maar de lijst van dingen die ik nog wil leren werd er intussen alleen maar langer op.  Tot nu toe was die lijst trouwens vooral toegespitst op mijn vak, fotografie, en alles wat ermee te maken heeft:  marketing, webdesign, grafische kunsten, filmproductie,...  Om het aloude tijdsgebrek-excuus ook niet langer de bovenhand te laten nemen werd ik vorig jaar ook terug lid van de beroepsvereniging voor fotografen. Want ook daar worden waanzinnig interessante cursussen en bijscholingen georganiseerd.  Momenteel volg ik er een reeks sessies rond digitale marketing, om maar één voorbeeld te noemen.

Tenslotte ben ik er ook van overtuigd dat het af en toe niet slecht is om wat buiten je comfort-zone te komen.  Dat was ook één van de grootste motivaties destijds om aan mijn 365-faces project te beginnen:  routine doorbreken en iets doen waar ik me niet zo comfortabel bij voel.  Voor alle duidelijkheid: toen ik aan dat project begon vond ik het altijd heel moeilijk om in een minimum van tijd een aanknopingspunt te vinden voor een gesprek met wildvreemden, terwijl dat voor een leuk portret net heel handig is.  Door daar alle dagen, een jaar lang, aan te moeten werken lul ik probleemloos een eind weg bij vrijwel iedereen die hier nu over de vloer komt.  Waarmee het nut van "buiten je comfort-zone treden" meteen bewezen is wat mij betreft.

Rock'n roll, constant bijleren en mijn comfort-zone uitbreiden:  hoe vallen die drie te verenigen?  Gitaarlessen natuurlijk!  Hoewel ik in het verleden ook al wel eens voorzichtige pogingen ondernam om acceptabel geluid uit een gitaar te krijgen, vond ik dat het hoog tijd werd om daar deftig werk van te maken.  Het feit dat er in Het Depot, de lokale Leuvense Rocktempel, nog een plaatsje vrij was voor gitaarlessen hielp ook wel.  Dat er aan mij geen tweede Jimi Hendrickx verloren gegaan is mag OOK geen nieuws zijn, integendeel:  ik heb niet het minste gevoel voor ritme en toon.  Maar kwaad zal het niet kunnen, die gitaarlessen.  No worry:  het blijft voorlopig strikt in de privésfeer...  Maar intussen trek ik elke week op woensdagavond met onvervalste scholieren-voor-een-overhoring-stress naar Het Depot.  Als ik daar door de voordeur stap met mijn gitaar onder de arm is dat best wel grappig:  mijn les valt steevast middenin een optreden dat er op dat moment aan de gang is, dus er is altijd wel iemand die ik zie denken: "Is die niet te laat voor zijn eigen concert?".  

Of die gitaarlessen me ooit op het podium van Werchter gaan brengen durf ik ten zeerste te betwijfelen.  Maar dat ik er inspiratie en energie uit haal kan ik je garanderen, en dus ook dat ik er een betere fotograaf van word!

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel