Afgelopen voormiddag kreeg ik ze weer, de vraag die ik een tiental keer per jaar krijg: “Of ik nog vrij ben voor een fotosessie, maar we hebben eigenlijk maar één goeie foto nodig?”.  Alle begrip en respect voor de vraagsteller hoor, maar in alle eerlijkheid gaan mijn haren rechtstaan hiervan.  In veel gevallen, wellicht niet altijd, is de nuance “ik heb maar één goeie foto nodig”, codetaal voor: “Ik wil hier vooral weinig (of niets?) voor betalen”.  Voor de volledigheid:  de foto's bij dit artikel zijn puur ter visuele opsmuk, deze mensen hebben er niks mee te maken...

Op al die ontelbare uren die ik al in de rij bij de bakker heb staan wachten, heb ik nog nooit iemand horen vragen naar “twee boterhammen, de rest van dat brood heb ik niet nodig”, terwijl de vraag die ik als fotograaf krijg even absurd is.  Een fotosessie is zoals brood dus.  

Het probleem begint bij het feit dat “één goeie foto” een nogal subjectief begrip is.  Sterker nog:  de foto die ik na een sessie de beste van de reeks vind, is meestal niet dezelfde dan de favoriet van de klant zelf.  Dus één goeie foto aanleveren aan een klant is iets wat ik niet op eigen houtje kan.  Met andere woorden:  de klant moet dan de keuze maken terwijl bij een normale fotosessie ik een ruime selectie maak die integraal aangeleverd wordt (en dus ook afgewerkt wordt door mij, met de nodige tijdsinvestering als gevolg).  Ik zou het zelfs sterker durven stellen:  na ELKE fotosessie vind ik zelf maar één foto echt perfect, het feit dat ik toch enkele tientallen beelden aanlever is al een soort van tegemoetkoming naar mijn klant.  Met alle plezier gedaan, maar toch…

Maar als een klant op voorhand al vraagt naar slechts één foto, gaat die er (denk ik toch) wel van uit dat hij zelf die ene foto gaat mogen kiezen uit een reeks van toch enkele (tientallen?) foto’s.  Ik kan me moeilijk voorstellen dat die klant echt verwacht dat ik maar één foto ga maken bij de sessie, zoals in:  “maar één keer op het knopje drukken”.  Ik kan me de verbaasde blik al voorstellen…  

“Hoi, kom binnen.  We gaan eraan beginnen.  Zet je eens met je handen zus of zo.”.

KLIK

“Bedankt, dat was het.  Hier is je foto”

Moest het echt op die manier verlopen dan kan ik me levendig voorstellen dat die klant verwacht niet al te veel te moeten betalen voor een “fotosessie”.  Maar voor alle duidelijkheid:  zo werkt het dus NIET.  Als fotograaf probeer je ook bij de kortere sessies toch een minimum aan variatie te bereiken op vlak van poses, achtergrond en licht.  “Mooi” en “goed” zijn nu eenmaal subjectieve begrippen en hoewel het voornaamste is dat de klant tevreden is, willen we als fotograaf toch ook achter ons werk kunnen staan en dus zelf tevreden zijn met het resultaat.  Ergo:  we maken meer dan één foto zodat er een gevarieerde reeks ontstaat waar hopelijk iedereen zijn / haar gading in kan vinden.

Kortom:  “één goeie foto” maken is altijd het doel, maar die ene goeie foto is altijd het resultaat van een heel proces, niet iets wat op één kort moment ontstaat.  Jammer genoeg is er voor dat proces wat tijd nodig.  En ja:  ook mijn tijd als fotograaf moet betaald worden.  Hoewel ook daar niet iedereen akkoord mee is, maar dat is voor een ander artikel…

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel