Ondanks de tropische temperatuur afgelopen weekend en het daarbij horende verlangen naar een cocktail en een hangmat, moest er toch gewerkt worden.  Zaterdag stond er een reportage op het programma voor het fotograferen van een aantal proclamaties, direct gevolgd door een familiesessie op locatie.  De vrijdag voormiddag mag dan misschien weinig productief zijn (koffie-moment, remember?), de zaterdag is dat vaak des te meer.  Op zich probeer ik trouwens te vermijden dat twee opdrachten elkaar zo strak opvolgen, want dat is meestal het begin van “te laat komen op de tweede afspraak”.  Zeker een reportage van een event durft al eens uitlopen, maar dat was zaterdag gelukkig niet het geval.

Enige flexibiliteit is natuurlijk wel nodig bij het inplannen van zo een familie-sessie.  Ik weet wel hoe lastig het is om iedereen van de familie samen te krijgen, dus als het enigszins lukt met mijn agenda wil ik zeker niet degene zijn die het nog lastiger maakt om die sessies in te plannen.  Kortom:  met een beetje goeie wil, planning en duidelijke afspraken lukt het wel.

De familiesessie zelf werd, zoals altijd, efficiënt maar relaxed aangepakt, wat, vermoed ik, ook wel in de lijn der verwachting lag.  Eva, initiatiefneemster van de sessie, volgde enkele jaren geleden mijn basiscursus fotografie en wist dus wel wat voor fotografen-vlees ze in de kuip had.  Denk ik toch… Hoe dan ook, iedereen was enerzijds wel tevreden met het mooie weer waardoor er op een toffe buitenlocatie kon gewerkt worden, maar anderzijds hadden de hoge temperaturen wel een impact op de sessie:  poseren in de zon was geen optie.  De locatie werd trouwens voorgesteld door de familie zelf:  een parkje hier in de buurt in Herent.  Onbekend voor mij, maar zeker een leuke ontdekking:  dichtbij mijn studio, parking vlakbij en meer dan genoeg leuke hoeken en kanten voor wat spontane foto’s.

Ik weet natuurlijk ook wel dat je voor leuke portretten beter uit de felle zon wegblijft, maar ik vraag geregeld aan mensen om te poseren met de zon in de rug.  Ze hebben dan geen last van de verblindende zon en het tegenlicht zorgt voor mij voor extra sfeervolle portretten.  Maar dat zat er zaterdag dus niet in, ik ging over tot plan B:  de mensen laten poseren net aan de rand van een schaduwrijk plekje zodat de achtergrond toch nog mooi licht blijft en voor een “frisse look” zorgt.  

Uiteraard kon ik het aan het einde van de sessie toch niet laten om toch even de felle zon op te zoeken.  Ik hou wel van pittige, contrastrijke foto’s met mega-donkere schaduwpartijen, zelfs bij een familieportret.  Die kans laat ik dan ook zelden liggen, warm of niet.  Aan het einde van een sessie kan die laatste inspanning er nog wel af, denk ik dan.

Verder werd de anderhalf uur durende sessie gevuld met de usual suspects:  foto’s van de hele familie, de individuele gezinnen en, mijn favorieten, de individuele portretten. Een beetje een vast scenario met andere woorden, maar wel eentje dat leidt tot een maximum aan variatie:  enerzijds de “veilige” familiefoto’s in kleur maar anderzijds ook de iets meer ingetogen, wat donkerdere of contrast-rijkere foto’s in zwartwit.  Mijn voorkeur gaat uit naar die laatste, maar er was ook zaterdag voor elk wat wils. Maar zoals het meestal gaat:  de allerleukste foto's zijn de onverwachte, gestolen momenten tussendoor.  De foto van de drie kids op een bankje kon ik vastleggen helemaal aan het begin van de sessie, toen ik net aankwam.  De kinderen zaten chill te wachten op de rest van de groep toen ik onaangekondigd meteen de camera onder hun neus kon duwen.  Ik wist toen al dat dat voor mij de leukste van de reeks zou worden.  Maar laat zeker weten wat jullie ervan vinden!

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel