Dat een dag maar vierentwintig uur telt is een feit, en is bovendien vaak ook redelijk jammer.  Alleen al op professioneel vlak kom ik vaak tijd tekort, om van de rest nog maar te zwijgen.  Ik heb jarenlang geen echte hobby’s gehad:  mijn vak was mijn hobby, hoewel dat verre van een ideale situatie is als het gaat over ontspanning (maar dat is een ander verhaal).

Hobby’s dus, ik had ze jarenlang niet.  Enerzijds omdat ik er de tijd niet voor had, of beter:  het was geen prioriteit om er tijd voor te maken.  Werken ging voor, dat was het uitgangspunt.  Maar eerlijk is eerlijk, een andere reden waarom ik me niet bezighield met hobby’s was dat ik mezelf te goed ken:  de grens tussen een hobby en een obsessie is soms nogal vaag bij mij.  “Een half uurtje lopen” wordt bij mij in geen tijd: “Ik wil eigenlijk een halve marathon lopen”.  “Eén keer per jaar een surfvakantie” wordt bij mij gegarandeerd: “Ik wil keigoed kunnen surfen” en ga zo maar door.

Ergo:  wat bij mij begint als een hobby, wordt vaak eerder een extra druk dan een ontspanning.  Niet echt de bedoeling van een hobby dus.  Maar omdat de boog niet altijd gespannen kan staan ben ik recent toch weer wat hobby-pogingen gestart.  Lopen en zwemmen doe ik al wel enkele jaren, maar dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt “dat het allemaal wel wat sneller / beter mag” is er intussen weer.  Ergo:  drie tot vier keer per week wordt er gelopen, twee keer per week ga ik zwemmen.  Ik heb nooit veel aan sport gedaan, maar intussen ben ik stevig verslaafd...

En dan is er nog de Fender natuurlijk.  Jaren geleden deed ik al een heel voorzichtige poging tot enkele gitaarlessen, maar toen was de motivatie er niet om veel te oefenen.  Logisch, werk ging toen nog voor…  Maar intussen ben ik al een tijdje opnieuw bezig met gitaarlessen, en jawel hoor:  helemaal verslaafd!  In plaats van tevreden te zijn met wat kampvuur-akkoorden, kijk ik nu al uit naar het moment waarop ik mijn eerste David Gilmour-solo onder de knie heb.  Geheel terzijde:  die vier noten uit “Shine on you crazy diamond” zijn de meest legendarische noten uit de gehele muziekgeschiedenis wat mij betreft.  Soit.  Minstens een uur per dag speel ik me te pletter, vaak heel wat langer.  Mijn vingers zijn intussen al geëvolueerd van “zeer pijnlijk” naar “standaard gevoelloos”.  We maken vorderingen, quoi…  Dat dat gitaar spelen een mooi excuus is om wat meer concertjes en festivals te doen:  collateral dammage heet dat in het mooi Nederlands...

Ik schreef hier vroeger al geregeld dat de lijst van dingen die ik nog wil leren steeds langer blijft worden.  Maar je snapt bij deze ook wel dat ik me niet meteen op nieuwe skills wil gooien, de chaos in mijn hoofd is nu al groot genoeg…

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel