Vandaag besteld, morgen geleverd.  Dat is vandaag de dag het motto bij veel online winkels.  Fotomateriaal is zo een typisch item dat massaal online besteld wordt.  Los van het feit dat ik zelf liever de lokale zelfstandigen steun en bijgevolg mijn materiaal liever niet online bestel, zijn er nu soms eenmaal geen andere opties...

Toen ik onlangs aankondigde dat ik mijn aanpak wat wil veranderen en daarom even geen nieuwe huwelijksreportages wil inplannen, had ik het er ook al over dat ik doodgraag weer af en toe analoog wil gaan werken.  Met filmrolletjes dus.  Dat je daarvoor een analoge camera nodig hebt spreekt voor zich.  Geen probleem, want aan oude camera's geen gebrek hier.  Hoewel de meeste daarvan intussen zijn degradeerd tot decorstukken, zijn er enkele exemplaren bij die het nog perfect doen.  Dat zijn dan vooral de toestellen waar ik zelf nog intensief mee gewerkt heb, vooral tijdens mijn opleiding fotografie.  Want toen moest het allemaal nog (grotendeels) analoog.  De camera die ik het liefst in ere wou herstellen was de Mamiya 645, een oerdegelijke middenformaat camera van, schat ik, dik veertig jaar oud.  Iets ouder dan ik dus maar dat terzijde.

De keuze voor net die camera heeft enkele redenen.  Enerzijds pure nostalgie, deels de sublieme kwaliteit die je krijgt met middenformaat film, maar anderzijds ook gewoon omdat dat toestel nu eenmaal het minste werk nodig had om terug actief te krijgen.  Althans dat dacht ik.  Want bij nader inzicht blijkt dan meestal toch dat de tijd net wat meer schade heeft berokkend dan je zou verwachten.  Ik had het ding een tijdje geleden al onderzocht, dus ik wist dat er enkele nieuwe onderdelen nodig waren.  En hoewel de lokale zelfstandigen een heel mooi aanbod hebben als het over fotomateriaal gaat, dit soort van specifieke, verouderde onderdelen vroeg toch een wat internationalere aanpak.  Een van de items die ik nodig had was een set zogeheten "light-seals":  zelfklevende, rubberen strips die her en der in de camera zijn aangebracht om het geheel licht-dicht te maken.  Essentieel dus om ervoor te zorgen dat enkel het licht dat door de lens geprojecteerd wordt op je foto terecht komt.  Ik kan je verzekeren dat de meeste dealers het in Keulen horen donderen als je vraagt naar "een setje light-seals voor een analoge Mamiya 645".  Anders gezegd:  het was even zoeken, maar uiteindelijk heb ik ze toch, internet-gewijs, gevonden.  En hoewel de meeste moderne items binnen 24 uur geleverd kunnen worden, is het bij dit soort van vintage spul wat langer wachten geblazen:  de light-seals lieten een drietal weken op zich wachten.  Maar da's ok, sterker nog, het draagt alleen maar bij tot de magie van analoge fotografie.

Een ander item dat dringend aan vervanging toe was, was het matglas:  een glazen plaatje bovenaan in de body van de camera dat ervoor zorgt dat je kan scherpstellen met het zoekerbeeld.  Een vervanging voor dat matglas kon ik wat dichter bij huis nog net op de kop tikken, want de leverancier van al mijn studiomateriaal had, zo bleek, nog net één exemplaar liggen ergens in een stoffige lade.  Met de terechte opmerking dat ze voor "de reparatie zelf geen tecnieker meer hebben".  Begrijpbaar, want de mensen die nog reparaties kunnen uitvoeren aan camera's van decennia oud zullen met de dag zeldzamer worden. Hoewel?

Na wat research dacht ik wel dat ik de reparatie zelf zou aankunnen.  Gisterenavond was het dus zover:  ik had alle onderdelen in huis, tijd dus om eindelijk mijn analoge camera te reanimeren.  De vervanging van het matglas viel, naar verwachting, reuze mee.  Ik heb geen schrik van kleine schroefjes en met het juiste gereedschap verliep het vlotjes.  De lightseals vervangen is wat meer prutswerk omdat de oude seals lastig te verwijderen zijn, maar op die manier heeft het toestel de welverdiende poetsbeurt gehad.  Met andere woorden: als er iemand een oude Mamiya 645 ter reparatie heeft, Leuven heeft er bij deze een "technieker" bij...;-)

En daarmee is het eindelijk zo ver:  ik heb terug een functionele, analoge camera erbij!  Ik hoef je niet te vertellen hoe hard ik ernaar uitkijk om mijn eerste analoge portretten sinds een tiental jaar ermee vast te leggen.  Het filmrolletje heb ik er alvast in gedaan.  Van magie van de analoge fotografie gesproken:  hoe cool is het niet dat ik weer op een papiertje moet noteren welke film er in het toestel zit?  Want bij gebrek aan digitale menu's op digitale schermpjes, is dat de enige manier om, pakweg, je ISO-waarde te onthouden.  Cool.

Trouwens, aan die eerste analoge portretten met deze camera kan ook jij deelnemen.  Want ik wacht met de "inwijding" van dit toestel tot bij de volgende flash-sale aanstaande woensdag.  Wie dan één van de beschikbare slots reserveert voor een fotosessie, mag er zeker van zijn dat deze camera ook van de partij zal zijn.  En hoe cool is DAT?!

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel