Vanmorgen was het zover: de eerste portretsessie voor mijn “Creators” project. Een persoonlijk project waarbij ik op zoek ga naar mensen die creatief bezig zijn om hen in mijn studio te portretteren. “Creatief bezig zijn” mag redelijk breed beschouwd worden, dus denk niet te gauw dat je niet in aanmerking komt. Wil je ook meedoen, stuur dan even een mailtje naar info@135mm.be.

Katrien kwam vandaag de spits afbijten. Ook in mijn “Faces” project deed ze mee vorig jaar, maar vandaag was er iets meer tijd om haar portret vast te leggen. Ik kon me trouwens geen beter startportret indenken, want die contrabas biedt niet alleen leuke mogelijkheden voor een origineel portret, maar het is meteen ook een toffe eye-catcher. Ik hoop dan ook dat nog velen het voorbeeld van Katrien zullen volgen en zich ook laten portretteren. Bedankt Katrien!

Zoals het ook wel vaker loopt bij dit soort van persoonlijk werk, week ik ook hier een beetje af van het oorspronkelijke plan. Ik wou één close-up en één wijder beeld. Die maakte ik ook en waren wel tof (zie voorbeeld naast de titel), maar uiteindelijk zwichtte ik toch voor een ander beeld in plaats van de typische close-up. Tijdens de sessie zou ik gezworen hebben dat de foto hierboven in de digitale vuilbak zou belanden. Ik geef bij zo een portretsessie geregeld de meest onzinnige instructies. In dit geval was dat dan iets in het genre: “Kijk eens helemaal naar rechts en dan vanuit je ooghoek naar mij”. Op het moment dat ik zoiets vraag weet ik dat zoiets vreselijk onnatuurlijk is en in veel gevallen zelfs onmogelijk om te doen, maar daar gaat het eigenlijk helemaal niet om. Ik wil gewoon een of andere reactie losmaken, eender wat. Als Katrien mij in dit geval verwonderd zou hebben aangekeken of de slappe gekregen zou hebben was dat voor mij even goed geweest. Anders gezegd: belachelijke instructies geven is mijn manier om een bepaalde connectie op te bouwen en de spontaniteit er wat in te houden. 

Het succes van die methode is meteen bewezen, want ook al had ik niet verwacht dat de instructies tot een goeie pose zouden leiden, er kwam in dit geval ook weer een beeld uit dat ik verrassend leuk vond nadien. Leuk genoeg zelfs om het close-up-idee te laten varen en mijn selectie aan te passen. Voor de foto hieronder moest ik ook wat water bij de wijn doen: ik wou eigenlijk veel meer van de contrabas in beeld. Maar omdat dat instrument zodanig groot is lukte dat niet meer zonder de studioflitsers mee in beeld te krijgen. Ook daar zou een mouw aan te passen zijn, maar niet zonder de hele opstelling te veranderen en dat breekt dan weer de flow van de sessie. Ik besloot dus om tevreden te zijn met iets minder contrabas in beeld, maar door de prominente snaren en nek van het instrument in combinatie met het lagere camerastandpunt, zat voor mij de gewenste sfeer wel in het beeld en daar gaat het nu eenmaal om.

Wat mij betreft is nummer één van de reeks dus zeker geslaagd, al was het maar omdat ik nog eens buiten de lijntjes heb mogen kleuren. Zin gekregen om mee te kleuren? Mailen is de boodschap!

Roeland