Aan mijn Faces-project (www.365faces.be) hield ik heel wat goeie dingen over:  een berg herinneringen aan al die ontmoetingen, heel wat naambekendheid en ook een aantal nieuwe opdrachten. Allemaal mooi meegenomen uiteraard.  Maar het beste van al is natuurlijk de uitbreiding van mijn portfolio.  Sterker nog, dankzij dat project werd mijn portfolio aanzienlijk uitgebreid met beelden zoals IK ze wou.  Want bij alle 365 portretten van de reeks kon ik volledig mijn zin doen, zonder dat er klanten waren met bepaalde eisen of verlangens waaraan voldaan moest worden.  Want voor alle duidelijkheid:  bij dat project waren er geen klanten, enkel vrijwilligers.  Waarvoor dank trouwens.

Helemaal geweldig is het dan ook als huidige, nieuwe klanten specifiek vragen naar portretten in de stijl van dat project.  Voor de portretten van Karel bij dit artikel was dat opnieuw exact wat er gebeurde.  Hoewel dat in dit geval niet zo evident was:  het faces-project deed ik helemaal op locatie, terwijl Karel ook wel foto's in de studio wou.  We doen binnenkort ook wel een tweede sessie op locatie, maar ik wou toch ook proberen om een beetje van die alternatieve vibe in deze studioportretten te steken.  Wat overigens niet evident is, want "coole vibe" en "rock'n roll" zijn termen die  niet makkelijk te definiëren zijn, laat staan in beeld te brengen.  Maar voor mij komt het in grote lijnen neer op het laten varen van vooroordelen en preconcepties.  Niet noodzakelijk naar die standaard portretlens grijpen, maar ook eens een andere lens proberen.  Het licht akelig dichtbij of net heel ver weg plaatsen. Maar ook:  al eens een stilte durven laten vallen tijdens de sessie en niet alles willen volpraten met instructies.  Of instructies geven gewoon om een willekeurige reactie los te maken, ongeacht of de instructie ook letterlijk gevolgd wordt in de pose.  Kortom:  buiten de lijntjes kleuren tijdens de sessie.  Na een reeks van 365 portretten en de daarop volgende opdrachten weet ik dat er op die manier dingen gebeuren tijdens een sessie die alleen maar kunnen leiden naar betere portretten.  

Niet toevallig heb ik me na de zomer, waarin ik dankzij dat gebroken been zeeën van tijd had om te bezinnen, voorgenomen om mijn werk over diezelfde nieuwe boeg te gooien:  meer buiten de lijntjes kleuren en mijn zin doen, de rest volgt dan wel vanzelf.  

C u soon,

Roel