Na de herfstsessies, en ondanks de kou, blijf ik zin hebben om naar buiten te gaan voor mijn portretsessies.  Toegegeven:  een gezellige familiesessie hou je beter wat comfortabeler om rode neuzen te vermijden.  De studio is dan ook weer helemaal winterklaar, maar meer over de studio in een volgend artikel.  Maar sommige mensen zou je oneer aandoen door ze in een studio te stoppen voor een portret.  Want dat is iets wat veel fotografen wel eens uit het oog durven verliezen:  het portret moet wel de “ziel” van je onderwerp weergeven.  Ik zie maar al te vaak collega fotografen uitpakken met de meest geweldig belichtte studioportretten met een hoge wauw-factor, maar tegelijkertijd heeft heel die setting niks meer te maken met de persoon in kwestie.  Geef mij dan maar wat meer karakter en wat minder gedoe dat er niet toe doet.

De foto’s van Dirk zijn het perfecte voorbeeld van het punt dat ik wil maken.  Dirk is Wim Hof Methode instructeur en natuurmens in hart en ziel.  Hij noemt zichzelf “ijs- en bosbadmeester” en dat is niet toevallig de beste beschrijving van wat hij doet.  Of beter:  van wat hij IS.  En geef toe:  iemand die leeft van en in de natuur, die kan je toch onmogelijk in een studio portretteren?  Ik wist dan ook één ding toen ik Dirk wou portretteren:  ik zou vroeg mijn bed uit moeten.  Niet mijn sterkste kant, maar alles voor de fotografie!

Wat is er erger dan vroeg opstaan?  Vroeg opstaan op een koude winterdag, DAT is er erger.  Toen de wekker zich liet horen afgelopen vrijdag flitste het dus meteen door mijn hoofd:  “Waarom doe ik dit weer?”.  Anyway, we hadden een afspraak dus ik moest eruit.  Trouwens, wie ben ik om te klagen over de koude terwijl Dirk het water in moest…?  Bij wijze van framing:  het was vrijdagochtend -2°C.  Zoals in:  eerst het ijs van de voorruit krabben voor er bewogen kon worden.  Zoals in:  niet bevorderlijk voor het ochtendhumeur.  Maar uiteindelijk arriveerden we voor dag en dauw aan de plas in Rotselaar.

Gelukkig had ik ook al van tevoren het beeld in mijn hoofd dat ik van Dirk wou vastleggen, dus het feit dat ’s ochtends de chaos in mijn hoofd zowaar nog groter is, was niet meteen een probleem.  Wel werd ik geconfronteerd met een totaal gebrek aan ochtend-ervaring, want de schemering is op een bewolkte, grijze dag als vrijdag veel korter dan ik me had voorgesteld.  “Blue hour” heet dat moment officieel, maar wat mij betreft had dat net zo goed “Blue 3 minutes” kunnen heten, want veel langer duurt dat ultieme foto-moment niet.  Maar nogmaals:  dankzij mijn denkwerk op voorhand waren ook die drie minuten voldoende voor het portret dat ik in mijn hoofd had: Dirk in het water, mooie reflectie eronder en de achtergrond met de kale bomen mooi blauw en lekker fris.  Of lekker koud eerder.  Dankzij het creatief inzetten van een studiolichtje dat ik meesleurde kon ik de blauwe achtergrond net iets efficiënter gebruiken.  Maar dat zijn  dus typisch de technische details die er niet toe doen (en waar ik je niet mee ga vervelen): enkel het resultaat is belangrijk.

Mission accomplished wat mij betreft.  Rest mij nog één ding:  zelf het water in de volgende keer!  Want voor iemand die zichzelf een surfer noemt zijn er naar het schijnt geen excuses.  Tenzij een ochtendhumeur meetelt…



Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel