Hoe ouder ik word, hoe langer de lijst wordt van dingen die ik nog wil leren.  En als ik die lijst bekijk, vraag ik me af of een midlife-crisis nakend is:  golfsurfen, gitaar spelen,...  Gezien de leeftijd zou het niet onlogisch zijn denk ik, maar ik hou het liever op chronische puberteit.  Anyway, zowel aan dat golfsurfen als aan dat gitaar spelen wordt gewerkt. Aan dat golfsurfen al enkele jaren, aan dat gitaar spelen werd vroeger ook al heel sporadisch gewerkt, maar sinds kort intensiever (zoals het hoort).

Maar wat je ook leert, het valt op hoeveel alle skills gemeen hebben.  Afgelopen week had ik geregeld zin om mijn gitaar door het raam te keilen van frustratie (Pink Floyd bezorgt me blaren op de vingers), maar ik heb me ingehouden.  Deels omdat het ding te duur is, maar deels ook omdat ik besef dat ik als gitarist aan de ontvangende kant van kennis en advies sta, maar dat wel eens durf vergeten.  Als fotograaf geef ik geregeld cursussen en workshops en daarbij hoor ik mezelf constant dingen zeggen die ik als gitarist lijk te vergeten. Andere stiel, zelfde advies...

"Hoe meer je oefent, hoe beter je wordt".  Een kind weet dat zelfs.  Maar als je voor de twaalfduizendste keer een riff de mist in tokkelt denk je niet meer zo rationeel.  Ik toch niet.  Dezelfde frustratie dus dan die die mijn cursisten ook af en toe zullen voelen als ze weer eens thuis komen met onscherpe foto's. "Goed luisteren naar het origineel".  Idem bij fotografie (maar dan met kijken):  ontleed eender welke foto van een topfotograaf en je leert meer bij dan je voor mogelijk hield.  "Zorg dat je er plezier in houdt".  Idem met fotografie en gerelateerd aan dat "blijven oefenen":  door het leuk te houden speel / fotografeer je meer, ergo: leer je meer.  "Zorg dat je techniek een automatisme wordt".  Zolang je moet nadenken over muzieknoten en vingerzettingen, blijft het lastig om bijvoorbeeld de juiste tekst mee te zingen.  Idem bij fotografie:  zolang je actief moet nadenken over sluitertijden en scherptediepte gaat dat ongetwijfeld ten koste van je interactie met de persoon die je fotografeert.  Ergo:  geen sprekend portret. Of: "de duizenden uren oefenen zie je niet".  Voor elk legendarisch optreden was er een hoop gefoeter in repetielokalen, voor elk meesterwerk in de fotografie ettelijke filmstroken rommel en "net niet"-foto's.  De roemrijke momenten zien en horen we allemaal, de inspanningen en opofferingen die "goed worden in je vak" vragen, blijven steevast onder de radar...

Zo kan ik nog wel even verder gaan met het aanhalen van gelijkenissen tussen gitaar spelen en fotografie.  Of viool spelen, boeken schrijven of bloemschikken ook zonder enige twijfel.  Maar mijn punt is eenvoudig (denk ik).  Ik heb er intussen veertig jaar (de puberteit is wel heel erg chronisch, I know) over gedaan om te beseffen dat het eigenlijk niet uitmaakt wat je bijleert, want wat je ook doet, je leert altijd wel iets bij dat ook op je eigen vak van toepassing is.  Laat dit dus een pleidooi zijn voor wat minder vak-idiotie, want in essentie is het altijd hetzelfde verhaal.  Bij elke riff die ik bijleer hoort dus vroeg of laat ook wel een betere foto...

Wat die foto's betreft:  de gitaarfoto's zouden doen vermoeden dat ik ergens op een podium sta, maar zo ver ben ik nog lang niet.  Ik oefen, ter bewaring van de huisvrede, in mijn fotostudio en achter gesloten deuren.  Maar met de camera op automatische interval en een tegenlichtje kom je al een heel eind.  Of nog:  op die manier heb ik nog meer het gevoel dat gitaar spelen mijn eigen vak ten goede komt...

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel