In veel gevallen begint een nieuwe opdracht productfotografie met dezelfde vraag:  foto's van het product in kwestie tegen een witte achtergrond en liefst zonder enige zichtbare reflectie of schaduw.  Begrijpelijk, want vaak gaat het om foto's voor een nieuwe webshop of catalogus.  Technisch zijn dat vaak uitdagende opdrachten, maar op creatief vlak soms wat minder.  Gelukkig zijn er soms ook andere opdrachten...

Zoals dit heel recente werk voor brouwerij La Grande d'ame bijvoorbeeld.  Dit jonge bedrijfje had niet meteen nood aan specifieke beelden voor een webshop, wel aan breed inzetbare foto's van hun producten om hun marketing te ondersteunen.  Lees:  niet alleen herkenbaarheid van het product is dan belangrijk, maar vooral ook de sfeer en een uitnodigend karakter.  De uitdaging op technisch vlak blijft ook hier groot zoals dat altijd het geval is bij flessen en dergelijke.  Het kind in mij maakt altijd een klein vreugdesprongetje bij dit soort opdrachten, want dit is het soort van werk waar je je hart en ziel als fotograaf helemaal in kwijt kan.

Uiteraard begon ook deze opdracht met een uitgebreide bespreking rond de gewenste stijl:  welke sfeer, waarvoor worden de foto's gebruikt,...  Na die bespreking heb ik meestal al een redelijk gedetailleerd beeld in mijn hoofd:  licht of donker, soort achtergrond, type ondergrond etc worden gauw duidelijk op basis van info die ik krijg van de klant.  Daarna ga ik aan de slag met het maken van een moodboard om mijn idee ook zo duidelijk mogelijk over te brengen naar de klant.  Ik ga daarvoor op zoek naar voorbeeldfoto's die ik ofwel online terugvind, ofwel in mijn eigen archief.  Vaak is het dan nog even heen en weer mailen om de details af te stemmen en zo tot een afgewerkt concept te komen.  

Volgende stap is dan het opstellen van een shot-list en een "shopping-list" zoals ik het noem:  wat is er nodig om het concept uit te voeren.  Vaak is het ook daarbij nog wat sleutelen aan de details van het concept:  zeker bij opdrachten waar "verse producten" voor nodig zijn is het soms wat zoeken naar een compromis.  Dingen zoals hop, bloemen, kruiden etc groeien en bloeien nu eenmaal niet altijd, dus soms is het wat zoeken naar alternatieven.  Maar in de praktijk lukt het altijd wel om tot een concensus te komen zonder al te veel grote toegevingen in het eindbeeld.  In het geval van deze twee craft beers gingen we eerst uit van de typische "hopbellen" om bij het product te leggen.   Maar die waren niet beschikbaar dus heb ik ze vervangen door gedroogde hop en vermalen hop-pellets.  Om de ingrediënten toch voldoende volume te kunnen geven, heb ik de sinaas- en citrusschillen anders gestyled en werd de hop eerder gebruikt als textuur en wat kleuraccent en dus minder als herkenbaar ingrediënt.  Een beetje flexibiliteit blijft wel nodig dus...

Idem voor de krulletjes limoenschil bij het Lola "chocolade-bier".  Dat ik ruwe, zwarte chocolade ging gebruiken als main focus was al vroeg duidelijk.  Maar ik wist al even vroeg dat dat zou zorgen voor heel veel donkere tonen en zware schaduwen die visueel minder aantrekkelijk zijn.  Het was dus zoeken naar frisse accenten.  Die haalde ik uiteindelijk door korrels grof zout erbij te strooien, door de lichtere bruine kleur van cacao-poeder, en vooral ook door de fris groene limoenschil.  Die details vragen trouwens ook wat flexibiliteit bij de klant.  In dit geval omdat er eigenlijk geen limoen verwerkt zit in het bier.  Maar zoiets is voor mij een "dichterlijke vrijheid":  soms is het visueel aspect net iets belangrijker dan een honderd percent correcte weergave.  Maar om de kerk in het spreekwoordelijke midden te houden maak ik in dergelijke gevallen twee versies zodat de klant kan kiezen welke beelden gebruikt worden voor welke communicatie.

De productie in de studio zelf gaat meestal, dankzij alle voorbereiding, redelijk vlot.  Eerst wordt de belichting klaargezet en de achtergrond klaargemaakt.  Van zodra de belichting is zoals ik ze wil, wordt de "set-dressing" gedaan.  In dit geval:  alles stukje per stukje met een pincet erbij leggen en telkens de compositie in de gaten houden.  Daarin kruipt dan ook het meeste tijd.  Als die aankleding klaar is, wordt het flesje heel voorzichtig weggehaald en off-set geprepareerd:  het etiket aan de achterkant werd vooraf al verwijderd (om meer licht door te laten), nu worden de condensatie-druppels aangebracht.  Of je dacht toch niet dat die er spontaan komen?  Het zou een aanpak kunnen zijn, maar uiteraard wil ik controle over hoe groot die druppels zijn en dergelijke.  Ik heb intussen dus mijn "geheime condensatie-mix" die ik met allerlei verstuivers kan aanbrengen hoe en waar ik het wil.  Geen gewoon water dus, maar een zelf gemaakte oplossing die voldoende stabiel is om een tijdje exact te blijven zitten waar ik het wil.  De flesjes koelen zou echt niet werken, want in de studio is het veel te warm om echte condensatie langer dan een minuutje te laten zitten...

Het laatste deel van het werk, de nabewerking, is dan weer veel minder intensief dan je zou verwachten.  Net omdat ik in de studio en bij de belichting voldoende tijd neem en op ALLE details let, blijft de nabewerking heel beperkt.  Een niet geoefend oog ziet vaak nauwelijks het verschil tussen onbewerkt en afgewerkt beeld.  In dit geval waren het ook slechts wat details die moesten bijgewerkt worden:  enkele druppeltjes wat kleiner maken, hier en daar een scheurtje wegwerken in een etiket,...  Finaal nog enkele aanpassingen in contrast en helderheid en dan zijn ze klaar voor publicatie.

Kortom:  de gedroomde opdracht voor mij en hopelijk ook het gedroomde resultaat voor de klant...

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U Soon,

Roel