In een vorig artikel liet ik weten dat ik even geen nieuwe trouwreportages meer inplan.  Ik heb een afkeer voor elke vorm van routine in mijn werk en het wordt hoog tijd om een en ander opnieuw te bekijken zodat die routine doorbroken wordt. Maar hoe meer ik er bij stilsta, des meer besef ik dat er een andere oorzaak aan de basis ligt van die routine:  het feit dat ik vrijwel altijd alleen werk.  Als je een zware opdracht zoals een trouwreportage in je eentje aanpakt, dan verval je heel snel in een vaste werkwijze (en dus een routine) om aan de verwachtingen van het koppel te voldoen.  Zo een reportage is een aaneenschakeling van "must-have" shots en daartussen blijft erg weinig ruimte om buiten de lijntjes te kleuren.  Het trouwkleed dat klaarhangt, de schoenen die staan te wachten,  een close-up van de ringen, het dichtritsen van het kleed, het aanbellen van de bruidegom,...  Heel de trouwdag is vaak te reduceren tot één gigantische shotlist waar je als fotograaf elke minuut van de dag mee gevuld krijgt.  Als je die in je eentje tot een goed einde wil brengen, is er naast die lange shotlist echt weinig, meestal helemaal geen, ruimte voor een andere invalshoek.  

Begrijp me nu niet verkeerd, tot dat besef kwam ik al enkele jaren geleden hoor.  Bij de meeste trouwreportages schakel ik dan ook, op zijn minst voor een deel van de dag, hulp in.  Iemand die af en toe mijn tas overneemt, mijn tweede camera draagt, mijn auto kan parkeren, een reflectiepaneel of flits kan vasthouden,... Die kleine dingen maken best een groot verschil voor mij.  Ik krijg geregeld vragen van studenten fotografie, amateurfotografen of gewoon occasionele "geïnteresseerden" of ze eens mogen meelopen bij een reportage of fotosessie.  Kortom, voor de "standaard assistentie" vind ik altijd wel iemand die me uit de nood kan en wil helpen.  Maar om de routine van pakweg een trouwreportage te doorbreken, heb ik meer nodig dan gewoon een assistent.  Daarvoor heb ik mensen nodig die genoeg vertrouwd zijn met een camera om effectief mee te fotograferen.  Sterker nog, ze moeten in staat zijn om, op mijn vraag, bepaalde must-have shots voor hun eigen rekening te nemen.  Alleen op die manier komt er voor mij voldoende ruimte vrij in het schema om intussen de shots met de andere invalshoek, de creatievere shots dus, te coveren.  

Maar ook daar is eigenlijk nog geen probleem, want ook die "second shooters" vind ik nog wel hier en daar.  Af en toe.  Maar om echt iemand te vinden waar ik permanent op kan rekenen, een vaste partner met andere woorden, is heel moeilijk.  Het zijn uiteraard betaalde opdrachten, maar dat betekent wel dat die tweede fotograaf ook een eigen zaak moet hebben, of op zijn minst een BTW-nummer, om alles correct geregeld te krijgen op financieel vlak.  Geloof me, dat is al een serieuze beperking.  Hobbyfotografen zat, maar dat stapje verder maakt het al lastiger.  En daarna komt pas het echte probleem boven water:  de fotografen die wel hun eigen zaak hebben en dus officieel inzetbaar zijn, zijn heel moeilijk te overtuigen dat samenwerken een goeie piste is.  Ik begrijp natuurlijk wel dat een fotograaf die probleemloos zijn eigen agenda volgeboekt krijgt weinig baat heeft bij het "tweede fotograaf" spelen voor een ander: de inkomsten liggen lager, je werkt niet onder je eigen naam etc.  Maar anderzijds zijn er tal van "starters" die best wat ervaring kunnen gebruiken, maar mijn ervaring leert me dat ook die moeilijk te overtuigen zijn van een wat meer gestructureerde samenwerking.  

Voor een deel ligt de verklaring zeker bij de financiële kant van de zaak.  De vergoeding die ik kan aanbieden lijkt namelijk erg karig vergeleken met de prijs die het koppel aan mij betaalt voor hun hele reportage.  Dat van die prijs voor mij nog BTW, Sociale zekerheid, verzekeringen, materiaalkosten en ga zo maar door afgetrokken moeten worden, wordt meestal vergeten of geminimaliseerd.  En naast die vaste kosten, heeft een second shooter de ongelooflijke luxe dat de opdracht beperkt is tot de dag zelf:  geen voorbereidende gesprekken met het koppel, geen verkenningen vooraf op locatie, geen nabesprekingen, geen viewings met koppels om albumkeuzes te bepalen,...  Kortom:  de tijdsinvestering en vooral ook het "stressniveau" voor een tweede fotograaf liggen beduidend lager.  Zelf ben ik af en toe ook "second shooter" om anderen uit de nood te helpen en eerlijk gezegd:  ik vind dat "easy money" vergeleken met de reportages waar ik de eerste en / of enige fotograaf ben.  Maar het kan aan mij liggen, want een vaste second shooter vinden blijkt vrijwel onmogelijk...

Net door de moeilijkheid om zulke vaste partners te vinden, denk ik dat de echte oorzaak dieper te vinden moet zijn.  Misschien heeft het te maken met ijdelheid? Te veel belang hechten aan onze eigen naam als fotograaf?  Geen idee...  Maar als je het objectief, van buitenaf bekijkt, is het een nogal geschifte situatie. Op een oppervlakte van enkele vierkante kilometers vind je overal wel enkele onafhankelijke fotografen.  Elk hun eigen website, eigen boekhouder, eigen marketing etcetera om mekaar te beconcurreren.  Maar samenwerken?  Ho maar, nee hoor.  Nochtans zijn er hier en daar uitzonderingen:  enkele fotografen die samenwerken onder één dak (al dan niet fysiek).  Elk hun eigen stijl, eigenheid en specialisatie, maar wel onder één noemer waardoor alles logistiek, financieel en op vlak van marketing eenvoudiger en efficiënter wordt, en nog makkelijker voor de klant ook.  Zie het maar als fotografie-equivalent van de grotere shoppingcentra:  als klant mag je haast zeker zijn dat je er in één tripje alles vindt wat je nodig hebt.  De vergelijking gaat misschien niet helemaal op, shoppen in een groot winkelcentrum is ook niet mijn favoriete bezigheid, maar je begrijpt ongetwijfeld mijn punt...

Kortom, de routine mag dan wel de eerste reden zijn waarom ik mijn trouwfotografie wil herbekijken, maar ik ben er redelijk zeker van dat ik er alleen niet ga uit komen.  Letterlijk.  De zoektocht gaat dus nog even verder... Om af te sluiten:  moest je je afvragen wat de foto's bij dit artikel met het onderwerp te maken hebben, dan komt binnenkort de verklaring. Want gelukkig zijn er andere ondernemers die ook nood hebben aan creatieve samenwerkingen en daar passen deze foto's WEL goed bij.  Beetje nieuwsgierig geworden?  Stay tuned!

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel