Het was je ongetwijfeld niet ontgaan:  het was hier stiller dan anders de afgelopen twee weken.  Geen gebrek aan inspiratie of tijd, maar gewoon tijd voor vakantie.  Er waren wel enkele sporadische facebook- en instagram-updates, maar dat waren de zogeheten “geautomatiseerde” posts:  berichten die ik vooraf klaarmaakte en die automatisch gepubliceerd werden.  Maar intussen ben ik weer terug in het land, uitgerust en klaar om er weer tegenaan te gaan.

Hoewel dat “uitgerust” met een korreltje zout genomen mag worden.  Zeezout in dit geval.  Sommige mensen mogen een strandvakantie dan wel saai, lui en afstompend vinden, wij weten al jarenlang wel beter.  Een surftrip is dan ook geen typische strandvakantie.  Integendeel:  dit was voor mij een van de actiefste vakanties sinds lang.  Toegegeven:  het was ook een van de enige vakanties sinds lang, maar mijn punt zal wel duidelijk zijn.  Van lui op het strand liggen bakken is in ons geval zelden sprake, daarvoor is de lokroep van de golven te sterk.

Een vakantie richting Atlantische kust in Frankrijk, regio Biarritz, krijgt al langer onze voorkeur.  Maar dit jaar was zoonlief voor het eerst ook op “surfbare” leeftijd en was het dus net iets spannender.  Corneel is dan wel een supergoeie zwemmer, maar de kracht van de golven schrikt af, dat weet ik uit eigen ervaring (en ik ben dertig jaar ouder).  Het was dus even de kat uit de boom kijken om te zien hoe ver de appel van diezelfde boom gevallen is op vlak van liefde voor het zoute water.  Gelukkig kan ik je intussen meedelen dat de appel nogal dicht bij de stam gevallen is.  De allereerste surfsessie met ons drietjes begon met het typische “bodysurfen” waarbij je zonder board de golven in gaat.  Water- / golfgewenning zeg maar.  Daar moest door Corneel heel even een klik gemaakt worden, maar daarna begonnen de oogjes meteen te blinken.  Liesbeth en ik wisten het toen meteen:  we hebben er een surfertje bij!

Gevolg:  de hele vakantie konden we alledrie samen het water op en dat is oneindig veel leuker dan beurtelings moeten “babysitten” op het strand.  Tweede gevolg:  de dagen zaten tjokvol surfpret, vandaar de relativiteit van het begrip “uitgerust”.  Elke dag was er een surfles onder begeleiding van een uurtje of twee, maar ook daarbuiten kon je ons meestal wel op het strand, of beter:  tussen de golven, vinden.  Bodyboarden, bodysurfen, skimboarding, stand-up-paddling,…  Op kite- en windsurfen na denk ik dat we het merendeel van de boardsports wel gehad hebben de afgelopen twee weken.

Sommige mensen zullen ons daardoor misschien cultuurbarbaren vinden:  geen kerken of musea voor ons.  Maar dat spreek ik keihard tegen.  Ik herinner me een cursus sociologie waar de surfers letterlijk genoemd werden als een “subcultuur”.  Cultuur dus, willen we dat afspreken?  De laid-back way of life is wat mij betreft op mijn lijf geschreven en dat werd opnieuw duidelijk tijdens dit verlof.

In alle eerlijkheid:  voor we vertrokken dacht ik dat dit mijn laatste surf-vakantie zou worden.  Iets met twijfels en leeftijd en zo.  Maar bij de eerste golf op dag 1 wist ik het eigenlijk al:  no way dat ik hier vaarwel tegen zeg!  De surfervaring gaat, net zoals de golven zelf, met pieken en dalen.  Als je urenlang gespoeld wordt door de ene na de andere golf, uitgeput en half verzopen aanspoelt op het strand denk je wel eens: “waarom doe ik dit in godsnaam…?”.  Maar net op dat moment is er altijd wel die ene, perfecte golf die je je antwoord biedt.  Geen kerk, museum, fietstochtje of dagtrip kan tippen aan het gevoel om een dikke golf te zien ontstaan aan de horizon, je board te keren, in te peddelen of je leven ervan afhangt, opgepikt te worden, recht te springen en die ene golf af te rijden tot op het strand.  Za. Lig.  Zoals het wel vaker gaat met voornemens:  dat voornemen dat dit mijn laatste surftrip zou worden gooi ik gezwind over boord.  Wat mij betreft doe ik dit tot op mijn tachtigste.  Ik kijk nu al uit naar de volgende trip, die er overigens waarschijnlijk al snel zit aan te komen maar daarover later meer.

Een ander voornemen, van intussen heel wat jaren geleden, hou ik overigens wel steevast aan:  er gaat bijna geen fotomateriaal mee op vakantie.  Een kleine compactcamera is het enige waar ik plaats en tijd voor maak.  Sowieso zijn water, zout en zand weinig compatibel met duur fotografie-materiaal dus het is een beetje een noodgedwongen beslissing.  Gevolg is wel dat er van de essentie van de vakantie, het surfen zelf, nooit foto’s zijn.  Om dat enigszins te compenseren heb ik deze keer wel twee avondjes tijd voorzien om wat sfeerfoto’s te maken bij zonsondergang.  En omdat het Corneel zijn eerste golven waren ging er ook een Gopro actioncamera mee om zoonlief toch één keer te vereeuwigen tussen de golven.  Bewijs bij dit artikel.

Sporadisch zal je links of rechts nog wel een foto zien verschijnen van onze trip, maar geen paniek:  ik ga je dus zeker niet vervelen met eindeloze beeldverhalen.  Als je die wil zien moet je gewoon mee gaan surfen.  Ik kan het alleen maar aanraden…

Vond je dit artikel nuttig en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,

Roel