Liesbeth had een verrassing, ik moest de woensdagavond vrij houden deze week.  Dat stond dan ook uitdrukkelijk in het gezinsagenda, iphone-gewijs:  "Vrijhouden, voorstelling".  Maandagavond kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer onderdrukken en ben ik toch eens gaan snuisteren in de programmatie van de stadsschouwburg.  Toegegeven, die voorstelling had zowat overal in België kunnen zijn, maar in het Engels heet zoiets: "Gut feeling".  Stadsschouwburg dus.  Wouter Deprez dus met zijn "Levend en vers" voorstelling.  

Goeie keuze was dat van Liesbeth.  We go way back, Wouter en ik.  Ook al weet hij dat zelf niet en heeft hij wat hem betreft nog nooit van mij gehoord.  Maar toch...  Ik zou zelfs durven stellen dat ik mijn carrière als fotograaf deels aan hem te danken heb.  Jaren geleden, het moet rond de eeuwwisseling geweest zijn (die van 2000), toen ik nog studeerde, kregen de fotostudentjes de opdracht om "een BV te fotograferen".  Niet meer of niet minder, een BV.  Een harde levensles was dat, eentje waaruit zou blijken dat je zonder de juiste mensen te kennen nergens komt, of toch in ieder geval niet bij het fotograferen van het sterrendom.  Ik begon die opdracht met een ferme wish-list, een lijst met daarop zowat elke muzikant, acteur of politicus die ik maar kon bedenken.  Redelijk bovenaan stond, voor zover ik me nog herinner, Daan, die het toen al veel te druk had met bekend zijn.  

Dankzij diezelfde lijst kan ik trouwens zonder liegen beweren dat Hanne Troonbeeckx me ooit heeft laten zitten.  Niet in de relationele zin van de uitdrukking. Wel in de designzaak in Gent die als decor zou dienen voor de fotosessie waar haar manager (ja hoor, toen al) had toegezegd dat ze zou poseren voor mij.  Ongetwijfeld heb ik daar, als jonge twintiger, in die zaak mijn voorliefde voor strak design-meubilair ontwikkeld.  Want na enkele uren tevergeefs wachten, en dus meubilair bekijken, keerde ik portretloos terug naar huis.  Jawel hoor, die Hanne Troonbeeckx had het toen ook al te druk met bekend zijn, alleen vonden Hanne noch manager het nodig om dat op tijd te communiceren.  Het zou dus plan B worden, die deadline kwam intussen akelig dichtbij.

Hoewel, plan B?  Ik was intussen al enkele pagina's diep afgedaald in mijn wish-list en kwam daar Wouter Deprez tegen.  Sorry Wouter, da's zeker niet persoonlijk.  Groen achter de oren als ik toen nog was zegt dat meer over mijn wereldbeeld op dat moment dan over jouw bekendheid.  Kortom:  op een redelijk zomerse avond zakte ik af naar wat volgens mij Geel, Westerlo of Kasterlee moet geweest zijn.  Daar ergens, een of ander cultureel centrum waar Wouter's manager (ja hoor, toen al) had beloofd dat Wouter wel even zou poseren voor me voor zijn optreden.  Badend in het zweet kwam ik daar toen toe.  Dat kan gelegen hebben aan een aantal factoren:  de helse, toen nog GPS-loze rit erheen, de zomerse avond, het gesleur met de fototas of de stress om oog in oog te staan met een BV.   Van TV en al.  

Terugkijkend op de gemaakte foto's zal het ongetwijfeld stress-zweet geweest zijn.   Weinig fotografen zijn jaren later nog trots op hun studenten-portfolio, maar niet voor niets hebben deze foto's al heel lang geen daglicht meer gezien:  ik heb ze altijd matig gevonden, om het voorzichtig uit te drukken.  Weer sorry Wouter, dat heeft meer te maken met mijn toenmalige fotografie-kunnen dan met jouw looks.  Maar om verzachtende omstandigheden in te roepen, naast een gebrek aan ervaring en bakken stress:  de opdracht moest analoog, op een filmrolletje dus, en jammer genoeg is het cultureel centrum van Geel, Westerlo of Kasterlee (dat weet ik niet meer) niet voorzien van wereldschokkend veel theaterlicht.  Ik was al blij dat er een herkenbare BV te bespeuren was op het rolletje Fujifilm Superia dat ik zwetend afwerkte.  

Ondanks het feit dat ik nadien, weliswaar van minder bekende landgenoten, heel wat betere portfolio-portretten gemaakt heb, vond ik de show van afgelopen woensdag (dank u Liesbeth voor de bijna-verrassing) de ultieme gelegenheid om nog eens in de negatieven te duiken.  Wat dan weer een leuke ervaring was op zich, ik heb heel wat "oud materiaal" herontdekt.  Genoeg om hier een rondje melancholie te publiceren, maar dat is voor later.  Je mag de foto's van Wouter bij dit artikel dus gerust als een primeur beschouwen, want volgens mij heb ik ze nooit ergens gepubliceerd op die intussen zowat twintig jaar.  

Om nog meer verzachtende omstandigheden in te roepen voor de bedenkelijke kwaliteit:  ik heb de negatiefstrookjes van de na twintig jaar nog even perfect bewaarde Fujifilm Superia gedigitaliseerd door ze te fotograferen op een lichtbak met mijn camera.  Geen goeie filmscanner dus, maar een geïmproviseerde "quick and dirty" manier om met zo weinig mogelijk moeite (en vooral tijd) het analoge beeld op een PC te krijgen.  Mijn toenmalige docenten zouden zich omdraaien in hun graf.  Bij wijze van spreken, want die mensen leven naar alle waarschijnlijkheid nog gewoon.  Dankzij de zwoele zomertemperaturen van de afgelopen dagen was het bij dat "snel fotograferen" van de negatiefjes in de studio net zo hard zweten geblazen als bij het maken van de foto's destijds.  Toepasselijk.  Voorbestemd.  Merci Wouter.  Voor het redden van mijn fotografie-diploma en voor de top-voorstelling afgelopen woensdag.

Vond je dit artikel nuttig of leuk en wil je meer lezen?  Like dan zeker ook de 135mm facebookpagina (www.facebook.com/135mm.leuven), je vindt er geregeld nieuwe updates en nieuws, en links naar nieuwe artikels op deze blog.  Je kan ook inschrijven op de nieuwsbrief (http://eepurl.com/dkyVc9) om speciale aankondigingen en promo’s zeker niet te missen.

C U soon,