Cool! Je vond een 135mm foto in het wild!
Je hebt één van mijn foto’s gezien ergens in het wild: hoe leuk is dat?!
Laat zeker even weten wat je ervan vindt! Hieronder vind je alvast meer info over de foto’s die momenteel her en der te zien zijn. Gniffel een eind weg bij deze anekdotes, deel ze met je vrienden aan tafel of toog, want dat is waar ik met mijn fotografie voor ga: herinneringen vastleggen en verhalen delen.
Wat nog leuker zou zijn? Volg me op Instagram (@135mm_leuven)! Niet alleen zie je zo nieuw werk verschijnen en krijg je een blik achter de schermen tijdens mijn werk, maar iedereen weet dat het volgen van een concertfotograaf het rock’n roll gehalte in je leven oneindig vergroot. Volgen en scrollen is de boodschap dus!
Alle prints zijn trouwens ook te koop: als genummerde afdrukken en in beperkte oplage…
C U soon!
— Roeland Van de Velde, Fotograaf
Daan - Het Depot - 14/12/2024
Aan bucketlists doe ik niet. Maar als er één artiest is die stiekem al lang op een “te fotograferen”-lijst in mijn notaboekjes stond, dan is het Daan wel. Toen ik fotografie studeerde (de dieren spraken toen nog en ik fotografeerde ze analoog) was één van de opdrachten in het eerste jaar: “Fotografeer een BV”. Nooit begrepen wat de bekendheid van je onderwerp bewijst over je skills als fotograaf, maar dat geheel terzijde. De snotaap die ik toen nog was slaagde er toen niet in om Daan te strikken als sujet dus ik moest het stellen met Wouter Deprez. Sorry Wouter, dit klinkt erger dan het is. Maar Daan is toen in mijn fotografen-hoofd gekropen om er nooit helemaal weer uit te gaan. Toen hij in 2024 in Het Depot passeerde (dik 20 jaar na het Wouter Deprez verhaal) had ik al meerdere van zijn eerdere concerten ingeblikt. Geen idee of dat voor de mens een verschil maakte, maar hoe dan ook: toen ik hem vroeg of hij wou poseren voor een portret zei hij “Ja”. Of beter: “Ja, maar ik ben zenuwachtig man!”. De snotaap van meer dan twintig jaar geleden zou de hint niet begrepen hebben, maar de fotograaf op leeftijd van vandaag wel. Tussen de regels hoorde ik: “Ja ik wil poseren, maar laat het a.u.b. niet te lang duren!”.
Bij zo een backstage portret is het altijd haasten en plan trekken, maar ik wist dus dat het deze keer extra snel zou moeten gaan. Ik had één shot in mijn hoofd: een profielfoto (letterlijk) zonder oogcontact. Ik wist dat dit zijn karakterkop ten goede zou komen en zou zorgen voor een atypisch beeld. Wist ik op voorhand veel dat hij spontaan een saf zou opsteken vlak voor hij uit zijn loge kwam… Ik eindigde de negentig seconden durende portretshoot uiteindelijk met twee blijvers: mijn beoogde foto in profiel en een extraatje met sigaret. Kiezen is nooit mijn sterkste kant geweest dus ik wissel beiden af in expo’s. De concertfoto voegde ik toe aan de reeks na zijn concert in 2025, want pas bij dat concert kon ik een beeld vastleggen dat de juiste kleurtonen had om in mijn expo-reeks te passen. En daarmee is het Daan-verhaal, dat bij Wouter begon, helemaal afgesloten. Althans dat dacht ik, want waar komt ineens die snor vandaan, man?!? Anyway…
Merci Daan, tot de volgende!
Whispering Sons - Het Depot - 19/02/2025
Soms moet ik wennen aan mijn eigen werk. Toen ik het portret van Fenne had geschoten vlak voor de show van Whispering Sons, was ik matig enthousiast: ik had op de paar minuten tijd die ik standaard krijg voor zo een portret niet het gevoel dat ik iets van connectie met haar had kunnen opbouwen. Geen doorbraak, de muur die iedereen onbewust optrekt rond zijn of haar ziel bij het poseren bleef stevig overeind. Scherp en goed belicht, maar meer kon ik niet zeggen over het portret. Voor alle duidelijkheid: dat zegt niks over Fenne maar alles over mijn beperkingen als fotograaf. Het is een leerproces, zelfs na meer dan dertig jaar fotograferen…
Maar hoe meer ik naar het portret kijk en hoe meer ik luister naar de muziek van Whispering Sons, des te meer besef ik dat dat gebrek aan connectie misschien net meer zegt over Fenne als persoon. We zijn nu eenmaal niet allemaal uitbundige enthousiastelingen. In het eerste shot van de sessie keek ze niet in de camera (op mijn vraag) waardoor de afstand tussen ons beiden nog groter lijkt. Maar haar van de camera weggedraaide en in zwarte jas gehulde torso doen haar sowieso minder “open” lijken, zelfs toen ik haar vroeg recht in de camera te kijken. Ik denk dat het die wat gesloten houding is die me meer en meer doet houden van dit portret. Donker en mysterieus, net zoals de muziek.
Je hoeft het uiteraard niet met mij eens te zijn, maar ik doe voorlopig geen expo’s meer waar Fenne geen deel van uitmaakt…
Jan Paternoster - Het Depot - 21/10/2023
Als ik een portret maak van artiesten, dan vraag ik altijd om dat voor de show te doen. In 99% van de gevallen gebeurt dat dan vlak voor de artiesten het podium op gaan. Ze komen uit de loge, passeren in mijn geïmproviseerde studio (lees: de garage van het Depot) en twee minuten later staan ze te rocken. Portretten NA een show hebben een totaal andere energie, maar ik weet vooral dat de euforie van een goed verlopen show meestal betekent dat er van poseren geen sprake meer is. Toen Jan en Dries zeiden dat ze NA de show wel wilden poseren, had ik mijn hoop op een portret dus al opgeborgen. Maar ik liet toch mijn studio-licht staan, je weet maar nooit…
Na de bisnummers liep ik de coulissen in om hen op te wachten. En een beetje tot mijn verbazing, liep drummer Dries recht naar me toe. “We gaan uw portretten doen, man!”. Nice! Jan wilde meteen de top-show vieren met een geut champagne maar ik vroeg hem vastberaden om die fles te openen in “mijn studio” (twee meter verder in de garage dus). Want ik wist dat dat spontane momenten en dus opmerkelijke foto’s zou opleveren. En zo geschiedde het. Ik schoot letterlijk slechts vijf shots in deze sessie, allemaal “blijvers” wat mij betreft en daarmee de meest efficiënte shoot die ik ooit deed. Vijf shots op hooguit 30 seconden, allemaal keepers. Champieter van den teut is nog nooit zo constructief geweest.
Merci dudes.
Polle - Het Depot - 13/10/2023
Paul, Polle, Mr Paul, Grote Beer. Toen ik richting ingang stapte die avond voor het concert van Mr. Paul & the Lowriders, passeerde ik Paul die nog op zijn gemak een pint zat te drinken op het terras van café Sport. Binnen in de backstage werd ik vergezeld door een witte keffer terwijl ik mijn gerief uitpakte en opstelde voor een portret. “Van wie is die hond?” vroeg ik aan iemand van de productie-crew. “Van Polle”. Het best mogelijke antwoord wat mij betreft! Want meteen wist ik dat dit de enige optie was voor een niet-standaard portret.
Wat later, toen Polle, imposante verschijning als altijd, kwam poseren, schoot ik eerst een shot van hem alleen, maar ik vroeg meteen om Alda, de voornoemde keffer, erbij te nemen. Het enthousiasme bij Polle was niet meteen overweldigend, al was het maar omdat “die nooit gaat blijven stilzitten”. Maar Alda besliste er anders over. Ze deed wat elke trouwe viervoeter op zo een moment moet doen: luisteren naar de fotograaf en op de schoot van baasje blijven zitten.
Wist ik op dat moment veel dat dit de laaste keer zou zijn dat ik Polle zou kruisen in Het Depot. Wist iedereen veel… Alda woont intussen bij de zus van Polle en het portret van deze twee deelde ik uit aan een twintigtal van zijn (muzikale) vrienden. De print in deze expo is dus een unicum geworden, vroeger dan ik had verwacht. Alda weet het nog niet, maar ze gaat eens in Herent passeren voor een portret zonder Polle…
Zonder Polle. Godverdomme, Polle…
Lennert Coorevits - Het Depot - 10/12/2024
Wie al ooit een show van Compact Disk Dummies bijwoonde weet wat de vibe is: weergaloze energie van de eerste tot de laatste minuut. Ik had hen al eerder in Leuven gefotografeerd bij een of ander Corona-concert waarbij niet gedanst mocht worden. Social distancing of zoiets. Een show van de dummies waarbij je niet mag dansen, dat lees je goed. Toen ik zag dat ze in 2024 opnieuw onze stad aandeden was ik er als de kippen bij om te fotograferen. Ik wist namelijk dat ze iets recht te zetten hadden en dat het dus een knalfeest zou worden. Meteen had ik ook twee portretten in mijn hoofd: een voor en een na.
Ik schreef hierboven al dat portretten NA een show er vaak niet meer van komen, maar in dit geval zag Lennert het voor-en-na-idee helemaal zitten en troonde hij onmiddellijk mee naar mijn garage-studio na de concert. Moe, bezweet maar opgetogen over het geslaagde concert. Ik moest maar één keer afdrukken om te weten dat ik mijn na-shot ingeblikt had. Het concertbeeld met de iconische rode depot-zetels maakt de reeks af. Geen expo zonder CDD…
Stefanie Callebaut (SX) - Het Depot - 18/03/2022
Een concert en bijhorend portret waar ik vooral om persoonlijke redenen aan gehecht ben geraakt. Voordien deed ik puur concertfotografie als huisfotografie in Het Depot. Naast wat sfeerfoto’s van crew en vrijwilligers, hield ik het altijd bij het vastleggen van de shows zonder meer. Maar portretfotografie zat ook toen al zo sterk in mijn DNA dat ik vond dat ik ook maar eens moest proberen de artiesten te portretteren af en toe. Deze foto van Stefanie, gemaakt vlak voor hun allerlaatste show voor ze ermee stopten als SX, was dus min of meer een primeur voor mij. Mijn werkwijze was toen nog geen routine, maar ik wist meteen dat dit het pad was dat ik in wou als concertfotograaf.
Nu, enkele jaren later, is het technisch aspect van deze portretten uiteraard in mijn vingers gaan zitten. En toch is er altijd nog dat stemmetje in mijn hoofd dat zegt: “Gaat het wel lukken?" Ga ik wel iets kunnen losmaken in dat portret?” Het went nooit echt helemaal met andere woorden. Ik vraag me dan ook vaak af of ik er niet beter mee zou stoppen. Of het resultaat al het gedoe, gesleur en gestress wel waard is… Maar als ik dan even afstand neem en mijn eigen werk aanschouw op een expo zoals deze, dan ben ik stiekem wel een beetje trots. En dan besef ik dat ik toch nog even verder doe.
Een jaartje nog of zo…