Atrani moet je verdienen
De jaarlijkse vakantie is vaak een moeilijke keuze: budget, veel te lange wishlist, veel te weinig tijd,… Het speelt allemaal mee bij de keuze. Maar soms moet je het ook niet moeilijker maken dan het is. Toen ik een tijd geleden met Corneel naar de serie “Ripley” zat te kijken, was het eerste zaadje snel geplant. De serie is een bewerking van “The talented mr. Ripley” die je wellicht kent. Het verhaal moet je zelf maar even opsnorren, maar belangrijkste is dat het zich, onder andere, afspeelt in het pittoreske dorpje Atrani. De serie is prachtig in beeld gebracht: volledig in zwartwit en trage shots die je eender waar kan pauzeren om dan de perfecte compositie te zien. Spek naar een fotografen-bek dus. Toen ik aan zoonlief vroeg of hij zin zou hebben om eens naar Atrani te gaan, kreeg ik een volmondig “Ja”.
Fast forward enkele maanden, voornoemde zoon had intussen een Italiaanse uitwisseling achter de rug en was nog altijd fan van La Dolce Vita dus ik ging op zoek naar accomodatie voor een weekje in Atrani. Die zoektocht was echter uitermate kort. Letterlijk de eerste optie die ik tegenkwam stal mijn hart: “Casa di Masaniello”. Corneel zag dat het goed was en wat booking.com-gedoe later was alles in kannen en kruiken. (Lees verder onder de foto’s)
Fast forward nog enkele maaanden tot vandaag. De dag begon walgelijk vroeg om veel te vroeg op de luchthaven te staan. Tot de dag dat je besluit dat een uurtje op voorhand ook wel zal volstaan, gaat alles mega-vlot uiteraard. Iets minder vlot ging het oppikken van de huurauto. Ik bespaar je de details, maar ik kan je verzekeren dat al die maffia-achtige louche verhuurkantoortjes overal ter wereld in het niets verbleken bij de ervaring in Napels. Of all places, wat had je anders verwacht… Maar naar Napolitaanse normen vermoed ik dat Angelo (ik verzin het niet) ons best vlot aan onze machina hielp, want een uurtje of twee na landingstijd snorden we vrolijk weg van Napels richting Atrani. Het Napolitaanse verkeer leek ook wel mee te vallen en ondanks de alsmaar smaller wordende weggetjes naarmate we Atrani naderden ging het relatief vlot. Bijna op onze bestemming. (Lees verder na de foto’s)
Bijna. Want ook in het immo-kantoortje op het schattigste dorpspleintje van Italië werd bewezen dat Italianen choas kunnen creëren als geen ander volk. Iets met reservaties annuleren, cash betalen, minder moeten betalen en vooral niks zeggen tegen Booking.com of zoiets. Anyway, na nog eens een dik half uur en een winst van 250€ (welk gedoe?) hadden we de sleutels van onze casa in de hand. Ragazza Loreno (grote zonnebril en gelnagels) zou met ons mee lopen TOT AAN de trappen. En dat ene zinnetje zegt veel. Heel. erg. Veel…. trappen. Dat is wat er ons te wachten stond: heeeeel erg veel trappen. Met een valies van zestien kilo uiteraard. Halfweg de beklimming begreep ik ook waarom gelnagel-Lorena erop stond dat ik haar zou laten weten als we in de casa waren: de kans op een hartaanval ergens onderweg was zeer reëel zo leek me…
Maar zoals altijd, is al het gedoe snel vergeten als je de valies kan neergooien en ziet op welke prachtige plek je terecht gekomen bent. Morgen, onder voorbehoud dat ik ondanks spierpijn nog mijn bed uit raak na al dat trappen-lopen, zorg ik voor foto’s van hierboven want het is de moeite. Esscher (ja die van de optische illusies in zijn werk) heeft zich hier duidelijk laten inspireren. Want jawel, die heeft hier ook verbleven. Maar da’s voor morgen! Voorlopig kan ik enkel zeggen dat je Atrani moet verdienen, maar het lijkt de moeite…
Ciao,
Roel