Gematigdheid in Amalfi
De trappen van gisteren zijn wonderwel goed verteerd en dat komt goed uit, want vandaag was het meer van dat. Elk tripje van en naar ons huis hier voelt aan als een Everest-expeditie (denk ik), maar is het zeker en vast waard! De rust hier boven is heerlijk en het uitzicht nog meer. Wakker worden en kunnen ontbijten met dit uitzicht, in het zonnetje, is wel wat traplopen waard… (Lees verder na de foto’s)
Vandaag zou een rustige dag worden, het is uiteindelijk vakantie. Over dat traplopen ga ik het niet meer hebben want je zou gaan denken dat dat de vakantiepret hier bederft maar dat is allerminst het geval. We besloten vandaag boodschappen te gaan doen in Amalfi, het dorpje verderop dat zijn naam ontleent aan heel de kust hier. We twijfelden even om de bus te nemen, maar de afstand bleek de moeite niet en bussen doen geen trappen… (Lees verder na de foto’s)
Amalfi is merkelijk groter dan Atrani maar dat zorgt er meteen ook voor dat het er krioelt van de toeristen. Leuke sfeer, maar Corneel en ik verkiezen het rustigere Atrani. Gelukkig waren we de ergste drukte voor zodat we toch wat aangenaam door de straatjes met souvenir-shops konden kuieren. Wie mij, mijn interieur en liefde voor koken (en eten) een beetje kent weet dat ik nogal los kan gaan in de souvenirs maar ik hield me flink in. Een leuk zakmes koop ik op elke vakantiebestemming en hier dus ook en een leuke raviolisteker (een soort “stempel” om zelf gevulde ravioli te maken) kon ik ook niet laten liggen. Binnenkort iedereen welkom voor een Italiaanse avond in Herent. (Lees verder na de foto’s)
We deden ook even alsof we echte toeristen waren en liepen even de kathedraal binnen. Mooi, maar laat ons zeggen dat wij meer houden van een ander soort cultuur. Eet-cultuur bijvoorbeeld. (Lees verder na de foto’s)
Voor de lunch besloten we dus nog in Amalfi te blijven maar gingen we uiteraard op zoek naar iets met karakter. En daar bleek hoe nuttig een zoon met Italiaanse uitwisselingservaring is, want in no time zaten we op het terras van een heerlijk klein zaakje. Geen uitgebreide menukaart, slechts enkele opties waaronder de Pizza al Taglio waar Corneel al lang van sprak. Deze pizza’s worden gebakken in / op een rechthoekige bakplaat en dus niet zoals de meer gekende ronde pizza’s uit een houtoven. We zaten nog maar net aan ons tafeltje of er kwamen al twee Italiaanse omaatjes naast ons zitten, druk kakelend en lachend naar ons. Gezelschap verzekerd dus, ook al verstanden we er nauwelijks iets van. Maar het feit dat deze twee nonna’s kwamen lunchen op dezelfde plek kon alleen maar goeds voorspellen. En dat bleek ook zo, want van bij de eerste hap snapte ik Corneel zijn enthousiasme! De beste pizza margharita al taglio BY FAR! Dat culinair feestje kon enkel waardig afgesloten worden met een sorbet van de beroemde amalfi-citroenen.
Na de lunch gingen we verder met de eigenlijke missie: boodschappen. De supermarkt die we eigenlijk op het oog hadden was siësta-gewijs dicht, maar ook dat was een goed voorteken. Want hierdoor kwamen we terecht in een veel schattiger winkeltje waar ze ook alles hadden wat we zochten. De klassiekers zoals koffie, thee, brood… maar vooral ook de ingrediënten voor het avondeten dat ik zelf wou maken: pasta amatriciana. Je moet weten dat de Italiaanse keuken vaak heel eenvoudig is: gerechten met slechts enkele ingrediënten, maar die moeten dan wel top zijn. Van zodra de kerel achter de toonbank hoorde dat ik een Carbonara en een Amatriciana wou maken, wist hij genoeg en even later gingen we buiten met een overheerlijk stuk guancale (spek van varkenswang) en ditto Pecorino-kaas. (Lees verder na de foto’s)
Na de gebruikelijke trappen kwamen we terug in Case di Masanniello om nog wat in de zon te kunnen genieten op het terras voor ik aan het eten begon. De keuken van het huis is heel erg karig ingericht, maar op zich klopt dat perfect met de eenvoud van de gerechten die ik hier wil maken. In één pot kook je de pasta en in de enige andere maak je de saus. In dit geval laat je de in blokjes gesneden guancale heel erg traag warm worden en garen. Het vet smelt dan mooi zonder dat het spek zelf verschroeit en uitdroogt. Een versnipperd chili-pepertje voor wie het graag wat pittig heeft en daarna voeg je passata of tamaten in stukken toe. Als laatste de gemalen pecorino erbij, de pasta erbij en klaar! Een glas vino rosso en dat heerlijke uitzicht maken het af.
C U soon,
Roel