Behoud van gedoe in Pompeii
Na een rustig dagje gisteren was het vandaag excursie-tijd: uitstapje naar Pompeii. Ik was goed voorbereid want ik had de tickets vooraf online besteld. Ik was niet goed voorbereid want ik had de mail met de tickets (dacht ik) niet gelezen. Dat je best een kwartier voor het tijdstip van je ticket aankwam was dus nieuw voor mij. Dat je best een ander adres in de GPS van je auto duwt dan dat dat ik gebruikte stond blijkbaar ook in die mail. Dat je de eigenlijke tickets pas kreeg na het downloaden van de app van de uitbater had ik ook kunnen weten als ik die mail gelezen had. Dat die app downloaden in de wachtrij aan de ingang niet lukt met een gammele 5G-verbinding had ik kunnen voorspellen. Dat het kantoortje van de uitbater niet op hetzelfde adres zat als het adres in de mail lazen we op het papier aan de voordeur van een ander kantoor na wat zoekwerk. Maar dat al dat gedoe geen bal uitmaakt en dat je, mits een uurtje vertraging en gedoe, gewoon de archeologische site naar binnen wandelt met je vooraf bestelde tickets is het belangrijkste. Ik leer uit dit soort van toestanden twee dingen: dat ik beter die mails toch even lees, maar ik begrijp vooral ook dat Italianen erin slagen om overal onnodig chaos te creëren om die daarna weg te relativeren. Go with the flow, nergens druk om maken, af en toe dat toch doen met veel kabaal om daarna alles goed te zien komen. Leven zoals ze rijden doen die ragazzi hier en wij dus ook.
Pompeii dus. Je zou hier volgens elke geschiedenisleerkracht minstens een dag moeten doorbrengen, maar wij hielden het bij een uurtje of twee, drie. Ik vat het samen als de meest indrukwekkende collectie ruïnes die ik ooit zag, maar uiteindelijk blijven het ruïnes. Relativeren, remember? Nee serieus: echt indrukwekkend om te zien, maar enkele uren volstonden ruimschoots. De details lees ik ooit wel in de papieren gids die ik kocht. De gids die ik kocht omdat de in de tickets inbegrepen audio-gids enkel via de app beschikbaar was. De app die ik vooraf had kunnen downloaden als ik de mail met de tickets had gel… Je snapt het wel.
Na een late lunch (lasagna, what else) trokken we terug richting Atrani. Die route is overigens minstens even indrukwekkend. Ik ben geen held achter het stuur, maar dankzij navigator Corneel verliep de rit met een dik uur de ene haarspeldbocht na de andere mega vlot. Af en toe zelfzeker claxonneren, iets roepen met een handgebaar en alles passeert zonder problemen. Bij aankomst in Atrani bleek er zelfs nog een overschot aan vrije parkeerplekken in de enige echte parking die je hier vindt. Parking is een zeldzaam goed hier in die kleine bergdorpjes. De prijs is wel navenant maar alle begrip daarvoor.
In Atrani moest ik nog even de rest van mijn schuld gaan vereffenen bij Luca (hoe kan het ook anders, de ene helft van de mannen heet hier Angelo, de andere Luca) van het verhuurkantoortje van ons huis. Je weet wel, de contante flapjes gaan neertellen omdat we ons akkoord gaven om Booking.com te rippen en zo dik tweehonderd euro uit te sparen, zie het verslagje van dag 1. Gedoe stopt nooit en dat wordt opnieuw bewezen met de immo-deal. Want als je denkt dat je zonder problemen cash van je eigen rekening uit de muur haalt dan heb je het bij het verkeerde eind. Want als je met de hete mediterraanse zon in je nek de obscure Italiaanse boodschap op het scherm van de cash-automaat hebt ontcijferd, dan snap je ineens dat het verhuurbedrijf van de wagen een bedrag op je kredietkaart heeft geblokkeerd dat exact overeenkomt met de weeklimiet op die kaart, een limiet die je blijkbaar niet kan verhogen (volgens Kate van de KBC-app). Maar ook dat kan je relativeren als je na een kwartiertje kwartetten met alle kaarten die je nog bij je hebt net aan het nodige bedrag aan flapjes in je hand hebt. Luca tevreden, ik ook tevreden…
Wet van behoud van gedoe, maar alles komt altijd goed. En Pompeii was de moeite…
Ciao
Roel