Rijkeluizen in Ravello
Laatste dag, laatste trip. Kwartiertje met de auto de bergen in naar Ravello. Ik had wat stress voor vertrek, de gedachte om terecht te komen in een veel te smalle bergpas of neus aan neus met een tegenligger te komen staan op een mini-pleintje omsloten door schattige huisjes (been there, done that) is niet wat ik versta onder de term vakantie. Maar ook deze keer bleek mijn angst ongegrond: de weg ernaartoe was best ok en aangekomen werden we opgewacht door een opmerkelijk onbezette en naar Amalfi-normen ruime parking. (Lees verder na de foto’s)
Ravello is dan ook niet het mini-dorpje dat ik dacht dat het was, maar eerder een mondain oord vol sterrenhotels en dito restaurants. Het stikte er bijgevolg van de rijke (Amerikaanse) toeristen wiens chauffeurs zich ongetwijfeld blauw ergerden aan de toeristen zoals wij op “hun” parking. Maar anway: ik snap de hype want het is er mooi en dat is zacht uitgedrukt. (Lees verder na de foto’s)
We aten er de beste lasagna sinds mensenheugenis en ik zwichtte er ook (eindelijk) voor de druk van citroensorbet. Het blijft de Amalfi-kust uiteindelijk, de citroenen groeien hier zoals in België de brandnetels. Denk ik.
Tenslotte kocht ik ook nog een gedecoreerde kurk voor op de fles Atrani-water die intussen ook in mijn valies zit. Ok, dat moet ik waarschijnlijk even uitleggen: al enkele jaren neem ik van op elke vakantiebestemming een klein flesje zee- of ander water (geen riool-) mee naar huis. Ergens in mijn interieur staat dus een leuke (vind ik toch) verzameling glazen flesjes met water van over (een heel klein deel van) heel de wereld. Er zijn ergere afwijkingen denk ik…
Anyway, daarmee komt een einde aan een heerlijke week stilvallen aan de Amalfi-kust en daarmee ook aan mijn vakantieplannen voorlopig. Maar de zomer is nog lang uiteraard, wie weet wat de toekomst brengt…
C U soon,
Roel