Papiermolen in Amalfi
Chil dagje weer vandaag, dus op weinig te vertellen. We wandelden weer naar Amalfi voor “iets lekkers”. Maar na dat dessertje (citroentaartje) besloten we nog even wat straten te gaan verkennen die wat minder toeristisch leken. En dat was een goeie zet. (Lees verder na de foto’s)
Toen we binnen liepen in wat op het eerste zicht een leuk winkeltje met oude boeken leek, bleek dat we verzeild gereikt waren in een “papiermuseum”, een ambachtelijke papiermakerij zeg maar. Ik voelde me mentaal een klein beetje verplicht om dan maar meteen een kaartje te kopen om het “museum” zelf ook te bezoeken. We konden kiezen tussen een bezoek met gids of eentje zonder. Aangezien noch Corneel noch ik iets hebben met papier, kozen we voor het bezoek zonder uitleg. (Lees verder na de foto’s)
In het museum zelf vonden we allerlei oude toestellen die vroeger aangedreven werden door een watermolen. Althans, dat dachten we. Want hilarisch genoeg was het meneertje van de kassa intussen met enkele andere toeristen ook afgezakt naar het atelier. En in al zijn enthousiasme begon hij ook aan ons de hele uitleg te doen en toonde hij dat heel het watermolen-gebeuren nog altijd werkte. Ook al hadden we er niet voor betaald, de man was zo vol van zijn papier dat we ons verplicht voelden om toch even te blijven luisteren. Corneel “mocht” zelfs even een blad papier scheppen. Nee zeggen was geen optie denk ik. (Lees verder na de foto’s)
Maar op die manier hadden we wel weer een heerlijk spontaan en onverwacht momentje. En dat voor vier en een halve euro per persoon. Het schattige notaboekje dat ik uit sympathie kocht niet meegerekend uiteraard…
Ciao,
Roel