Bootje naar Napels
Dat we naar Napels zouden gaan was een uitgemaakte zaak. Hoe we er zouden geraken niet echt. We hebben hier een huurauto dus voor velen zou dat een evidentie zijn, ware het niet dat ik een bloedhekel heb aan autorijden op plekken en met auto’s die ik niet ken. Dus een autorit van Atrani naar Napels ging sowieso een stressfactor zijn voor mij (erg, ik weet het, misschien moet ik maar eens met iemand gaan praten erover). Maar anderzijds: we gingen ook sowieso een boottochtje doen… Dus als we beiden kunnen combineren? (Lees verder na de foto’s)
Ik heb gisterenavond dus een ticketje heen en terug met de ferry gereserveerd. Daarbij kon ik trouwens de eerder deze week geleerde les meteen in de praktijk brengen: ik heb flink de mail met de kaartjes gelezen, de app gedownload, de locatie van vertrek bekeken… Uiteraard was er een hint van Italiaanse chaos, maar deze keer lag het echt niet aan mij. We kunnen dus veilig stellen dat het vlotjes verliep. We zaten in totaal, heen en terug, vijf uur op de boot om vier uur in Napels rond te lopen, maar voor mij was het een topdag (en hopelijk voor Corneel ook, maar ik denk van wel). (Lees verder na de foto’s)
Zo een bootreis is voor mij dan ook geen tijdverlies, maar heerlijk om het Italiaanse landschap te zien voorbij schuiven. Bij momenten was het door de wind aan de frisse kant, maar al bij al vond ik het een heerlijke trip. En zeg nu zelf: met de auto zou ik nooit de kans gehad hebben om zulke mooie beelden vast te leggen. De kust, Capri, mensen die zich vergapen aan het landschap… Even heerlijk stilvallen was het… (Lees verder na de foto’s)
Napels zelf staat in schril contrast met de rust op de veerboot: op heel wat plekken was het chaotisch druk, onder andere in de straat met de muurschildering van Maradonna (de enige echte God hier in de stad). Maar, alweer gelukkig, er was ook geregeld wat rust in de kleinere steegjes. Opnieuw bleek trouwens dat de Italiaanse uitwisseling zijn sporen had nagelaten bij Corneel, want op meesterlijke wijze slaagde hij er intuitief in om een zalig plek te vinden voor de lunch: heerlijke pizza’s en pasta, vol locals, niet al te druk en toch een zalig sfeertje. Top! (Lees verder na de foto’s)
We sprongen even op de metro om in wat gezellige straatjes terecht te komen en daar de laatste souvenirs in te slaan, en daarna was het tijd om de boot naar Amalfi terug op te zoeken. In Amalfi passeerden we nog even langs een bakker om wat gebakjes en “cornetto’s” (croissants) in te slaan voor het avondeten op ons terras.
Kortom: een lange dag, maar zeker weer de moeite waard. Maar oordeel vooral zelf aan de foto’s!
Ciao,
Roel